Rođen je u Tuzli gde je završio osnovnu i srednju školu. Godine 1930. upisao je srpsko-hrvatski jezik i književnost na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, a diplomirao je 1934. godine. Na fakultetu je dobio nadimak Meša, koji je nakon nekog vremena počeo i da potpisuje. Kao studen živeo je u internatu muslimanske kulturno-prosvjetne zajednice “Gajretov dom”, koja je podupirala školovanje nadarene muslimanske omladine. U slobodno vreme, kao hobi, voleo je da igra fudbal, svira harmoniku i gitaru.
Godine 1936. vratio se u Tuzlu kako bi radio kao profesor u gimnaziji koja danas nosi njegovo ime. U to vreme učestvovao je u atletskoj organizaciji “Soko”. Proveo je prve dve godine Drugog svetskog rata u Tuzli, sve do hapšenja zbog učestvovanja u partizanskom antifašističkom pokretu otpora 1943. godine.
Nakon oslobođenja, preselio se na oslobođenu teritoriju, gde je postao član Komunističke partije Jugoslavije i politički komesar Tuzlanskog partizanskog odreda. Tokom rata, Selimovićev brat, takođe komunista, ubijen je zbog navodne krađe, bez suđenja; Selimovićevo pismo u odbrani brata nije bilo od koristi. Taj deo njegovog života i tragedija u porodici, uticala je na Mešin kasniji konteplativni uvod u “Derviš i smrt”, gde glavni protagonista Ahmed Nurudin ne uspeva da spase svog zarobljenog brata.
Meša Selimović je imao težak život, prepun ličnih tragedija i nesreća, pa je zbog toga pravio izbore koji su neretko provocirale okolinu, a on je, upravo u toj okolini nalazio inspiracije za svoja najveća dela.
Prva žena mu se zvala Desa i sa njom je imao ćerku Slobodanku. Međutim, nakon susreta sa Daroslavom Božić, zaljubljuje se u nju i napušta suprugu i malo dete. Prva supruga ga tuži zbog vanbračne zajednice što je dovelo do Mešinog isključenja iz Komunističke partije i zabrane rada na bilo kom poslu u Beogradu. Mešin i Darkin zajednički život u Sarajevu bio je težak, često su živeli u oskudici ali ga spašava velika ljubav iz koje su dobili dve ćerke Jesenku i Mašu.
Srećom, došlo je vreme kada Meša ostvaruje ogromne književne uspehe, dobija nagrade a sve zasluge za to pripisuje svojoj voljenoj Darki: “Bez nje bih sigurno bio sitni profesor ili srednji poltički rukovodilac”.
“Kada bih umio da napišem najljepšu knjigu na svijetu posvetio bih je svojoj ženi Darki. Ovako ću zasvagda ostati dužnik njenoj plemenitosti i ljubavi. I sve što mogu, to je da sa zahvalnošću pomenem njeno ime na početku ove priče, koja, kao i sve druge, govori o traženju sreće”. (Derviš i smrt)
