Pravi hit u prestonici Jugoslavije, bila je i sve do današnjeg dana ostala, Ada Ciganlija. Nagla popularnost najvećeg gradskog rečnog ostrva koje je Branislav Nušić nazvao „Vodeni cvet”, i obilje kupališta koja su nikla na čukaričkoj strani Ade tokom 1930-ih, navela je tadašnju gradsku vlast da već 1934. godine u urbanističke planove za predstojeću deceniju stavi sređivanje Ade Ciganlije i njeno pretvaranje od zapuštenog divljeg ostrva u centar gradske letnje rekreacije.
Dvadesetak godina kasnije, 1957. godine, nove vlasti naređuju da se krene sa krčenjem šume uz jedan deo adske obale, kao i pravljenje velike „narodne” plaže umesto dotadašnjih kupatila.
Inženjer Milan Pećinar je 1961. godine predložio da se Ada spoji sa kopnom velikim prelazima, južnim i severnim. Time bi se formiralo jezero, pravljenjem velikog taložnika uzvodno bi se osvežavala voda zarobljena budućim pregradama. Konačno 1978. povezivanjem prevlakom sa gradom, obrazuje s veštačko Savsko jezero u dužini od oko četiri i nasipom od preko šest kilometara. Krajem sedamdesetih godina urađen je i detaljni plan Ade Ciganlije, a krajem 20. veka Ada izrasta u najveće izletište, ne samo u Beogradu već i u ovom delu Evrope.
Mnogi znameniti umetnici bili su veliki zaljubljenici u Adu Ciganliju. Prvi među njima, Momo Kapor, posvetio joj je mnoge slike, čak i jedan roman. Na Adi su, pored njega i Peđe Ristića, dane provodili i Pavle Vuisić, Bora Todorović, Živan Saramandić, Dejan Medaković, Bogdan Tirnanić…
