Film režisera Aleksandra Saše Petrovića snimljen 1967. godine, smatra jednim od najznačajnijih filmova crnog talasa i jugoslovenske kinematografije uopšte. Radnja se bazira na životu Roma u jednom selu na severu Vojvodine, ali priča prati i daleko složenije teme poput ljubavi, međuetničkih i socijalnih odnosa.
To je prvi film u Jugoslaviji koji tretira položaj Roma u društvu, otkriva njihov život i u kom Romi govore svojim jezikom. Većinu uloga su interpretirali autentični Romi.
U Kanu, 1967. godine film osvaja Gran pri žirija i nagradu Međunarodnog udruženja filmskih novinara i kritičara – Fipresci, a naredne, 1968. godine biva nominovan za Oskara u kategoriji najbolji strani film.
Nakon što je Saša Petrović odabrao za ulogu Belog Bore, Bekim Fehmiu se posvećeno sprema, kosu boji crnim šamponom, sunča se da bi bio što tamniji, pušta zulufe i nokat na malom prstu. Moli kolegu Pljaku Kostića da mu recituje romsku poeziju, a u spremanju lika vodi se stihovima: “Što da živim kada sreću nemam, al’ opet što da umrem kad me strah od groblja”.
Mnoge scene bile su potpuno autentične, improvizovane i snimljene bez dublera. Recimo, Bekim je zaista šamarao Oliveru u čuvenoj sceni. Njen natečeni obraz kog je danima nakon toga hladila oblogama, doneo je svojevrsnu autentičnost ovoj sceni. Kada su se Fehmiu i Bata Živojinović tukli sa isukanim noževima u rukama, nije došlo do težih povreda glumaca samo zahvaljujući pukoj sreći. Prvi put su to izveli u gomili perja, sa pravim noževima, a drugi put pod konjskim kopitima.
„Skupljači perja“ ostvarili su prihod od 500.000 dolara. Osim finansijskog uspeha, film je bio odskočna daska za karijere glavnih glumaca – Oliveri Vučo doneo je fantastičan uspeh na koncertima u pariskoj Olimpiji, Bati Živojinoviću neverovatnu slavu, a Bekimu status internacionalne zvezde.
