Kad budem mrtav i beo – biser crnog talasa
Dramu „Kad budem mrtav i beo“, jednu od najbolje napisanih ne samo u periodu crnog talasa, nego i danas, režirao je Živojin Pavlović, a kao scenaristi potpisali su Gordan Mihić i Ljubiša Kozomara. Oni su stvorili lik sezonskog radnika Janka Bugarskog, zvanog Džimi Barka, koga je maestralno igrao Dragan Gaga Nikolić.
Uloga mladića sa socijalnog dna, koji iz svog egzistencijalnog i životnog beznađa pokušava da se spase time što želi da postane pevač, lansirao je Gagu Nikolića u svet domaćeg i evropskog filma. I mada je tokom decenija sjajne karijere odigrao brojne značajne likove, tragikomični gubitnik Džimi Barka ostao je neka vrsta njegove profesionalne i lične odrednice. U jednom od poslednjih intervjua koji je dao, Gaga Nikolić je izjavio: “Ja sam kroz čitavu karijeru nastojao da, na neki način, u sebe utkam ono što je pisalo na špici prvog filma u kome sam igrao. A pisalo je: ‘I kad budem mrtav i beo, ja bih ipak hteo da kakva-takva svetiljka budem'”.
Vrednost filma iz 1967. godine, potvrdio je i čuveni Džon Šlezinger, kada je u Kanu izjavio da mu je inspiracija za “Ponoćnog kauboja” bio upravo Džimi Barka i jugoslovenski film “Kad budem mrtav i beo”.
Film je u Puli osvojio Zlatnu Arenu za film, Zlatnu Arenu za režiju (Živojin Pavlović), Specijalnu nagradu za najboljeg glumca (Dragan Nikolić) i Najbolji film godine; a u Nišu – Specijalnu nagradu za najboljeg glumca – Dragan Nikolić, Specijalnu nagradu za najbolju glumicu – Ružica Sokić i Zlatnu medalju Politike Ekspres.
